Şəhriyarın ağır günləri və həsrətlə dünyadan köçməsi

Sona Abbasəliqızı İsmayılova
Böyük söz ustadı Məhəmmədhüseyn Şəhriyarın həyatı yalnız şeir və sənət yolu deyildi, onun taleyi bir millətin ağrısı, bir xalqın parçalanmış qəlbi idi. O, ömrünün böyük hissəsini Vətəndən ayrı yaşasa da, ruhən həmişə Azərbaycanla nəfəs aldı.
Şəhriyar üçün Azərbaycan sadəcə coğrafiya deyildi ana dili, uşaqlıq xatirələri, saz səsi, ana laylası idi. O, illərlə doğma torpağa həsrət qaldı. Bu həsrət onun şeirlərinə kədər, nisgil və qərib bir yanğı kimi hopdu. “Heydərbabaya salam” yazıldığı gündən artıq bu həsrət bir şairin deyil, bütöv bir xalqın səsinə çevrildi.
Şairin həyatının son illəri xüsusilə ağır keçdi. Sağlamlığı zəifləyirdi, lakin qəlbindəki Vətən sevgisi sönmürdü. O, Azərbaycan dilində yazmağın özü ilə belə mübarizə aparmalı olmuşdu. Amma nə qadağalar, nə zaman, nə də uzaqlıq Şəhriyarın içindəki Azərbaycanı öldürə bilmədi.
Deyirlər ki, insan haranı sevirsə, ürəyi orada qalır. Şəhriyarın ürəyi də həmişə Azərbaycanla döyündü. O, fiziki olaraq başqa yerdə yaşasa da, ruhən Bakının küçələrində, Təbrizin səmasında, Göyçənin dağlarında idi.
Şəhriyar dünyadan köçərkən sadəcə bir şair getmədi. Həsrətin özü susdu, amma onun misraları danışmağa davam etdi. O, Azərbaycan deyə yaşadı, Azərbaycan deyə yazdı və Azərbaycan həsrəti ilə bu dünyadan köçdü.
Şəhriyarın ölümü bir son deyildi çünki böyük şairlər ölmür. Onlar millətin yaddaşında yaşayır. Bu gün də onun səsi hər azərbaycanlının qəlbində eyni sözlə səslənir:
Vətən sevgisi ömürdən uzun olur.